Nienke kreeg op haar zestiende een psychose en de diagnose bipolaire stoornis type I – een ingrijpende ervaring waardoor een onbekende wereld opende: die van de psychiatrie. Met veel veerkracht bouwde ze sindsdien aan een nieuw leven. Nu werkt ze bij een makelaarskantoor, geeft psycho-educatie aan jongeren en schrijft aan haar boek “Leven tussen hoogtes en dieptes”, dat in het najaar bij Bruna verschijnt.
Voor ons schreef zij een brief aan haar 16 jarige zelf.
Lieve Nien,
Wat heb jij al veel meegemaakt op zo’n jonge leeftijd. Het leven loopt soms anders dan verwacht en daar weet jij alles van. Op je zestiende stond je leven plotseling stil. Terwijl leeftijdsgenoten bezig waren met school, vrienden en dromen over de toekomst, werd jij uit je vertrouwde wereld getrokken door een psychose. Het was beangstigend, alsof je jezelf even helemaal kwijt was. De opname voelde eenzaam, alsof niemand echt begreep wat er in je hoofd gebeurde.
Toch kwam er weer licht. Na die donkere tijd vond je langzaam je weg terug. Negen jaar lang bleef je stabiel. Je leerde opnieuw vertrouwen in jezelf, je pakte je leven weer op, maakte nieuwe plannen en durfde weer vooruit te kijken. Je lachte weer, reisde de wereld over, studeerde en kreeg na je afstuderen direct een baan aangeboden.
Maar het leven test je opnieuw. Op je 25e werd je weer overvallen door een psychose. Er gebeurde zoveel tegelijkertijd: een burn-out, medicatie afbouwen omdat je nieren beschadigd zijn, je relatie liep stuk en dan kwam daar ook nog eens corona om de hoek kijken. En alsof dat niet zwaar genoeg was, volgde er een periode waarin je stemming alle kanten op vloog: rapid cycling, een jaar lang. Het leek soms alsof je elke dag opnieuw moest vechten om overeind te blijven. Je voelde je zoekend, moe en bang dat je nooit meer rust zou vinden.
En toch, lieve Nien, ben je er nog steeds. Je hebt geleerd dat je niet alleen je ziekte bent, maar dat je ook zoveel meer bent: een zus, een vriendin, een collega, een avonturier, iemand die kan lachen om de kleine dingen en die durft te dromen van verre reizen. Je hebt in de afgelopen jaren geleerd dat je meer bent dan je kwetsbaarheid. Weet dat alle emoties die je voelt er mogen zijn. Ze maken je niet zwak; ze maken je mens. Juist door alles wat je voelt, heb je een diepte en een kracht ontwikkeld die anderen vaak pas veel later ontdekken.
Ik kan je nu, op mijn 29e, vertellen dat hoop echt bestaat. Dat er momenten van rust komen, momenten waarin je weer voelt dat je mag ademen. Er zijn dagen waarop de chaos naar de achtergrond verdwijnt en je de stilte weer hoort. Je zult mensen ontmoeten die jou zien zoals je bent – niet alleen met je diagnose, maar met je hele verhaal. Door eerlijk te zijn, door openheid te zoeken, raak je anderen. Zij herkennen zich in jouw woorden, en jij ontdekt dat je nooit alleen staat.
En onthoud wat een goede vriendin ooit zei: de wereld heeft meer Nienkes nodig – iemand die invoelend is en subtiele dingen opmerkt. Combineer dat met jouw bruisende energie, en je kunt de wereld veroveren – altijd op jouw eigen tempo.
En als je in een dal zit, vergeet dan niet de kleine dingen die het leven weer lichter maken: ga met je vriend naar de sauna, drink een Aperolletje op het terras of dans een avond salsa. Het zijn juist die momenten die je eraan herinneren dat je leeft, dat er vreugde is – ook naast de zwaarte.
Dus, lieve Nien: houd vol. Blijf geloven dat er licht is, zelfs als je het even niet ziet. Wees zacht voor jezelf op de dagen dat het zwaar is, en vier de momenten dat het leven weer licht aanvoelt. Want ze komen, dat beloof ik je. En als je twijfelt of bang bent, weet dan: Be afraid and do it anyway.
Veel liefs,
Nienke (29)
